Waardering

Als nieuwkomer in het onderwijs is er een vraag in mij opgekomen waar ik het antwoord nog niet op hebben kunnen vinden. Deze vraag ontstaat uit twee waarnemingen, die ik lastig met elkaar te rijmen vind.

Elk kind verdient het beste onderwijs

Ouders zijn tegenwoordig veel mondiger dan vroeger, en dat is maar goed ook. Elke ouder wil het beste voor zijn of haar kind, en daarmee vanzelfsprekend ook het beste onderwijs. Dat treft, want leraren met passie willen hun leerlingen het best mogelijke onderwijs geven. Als je kiest voor het onderwijs, dan gaat je hart uit naar de kinderen aan wie je les gaat geven.

Maatschappelijke ladder

Je zou verwachten dat als de maatschappij van mening is dat hun kinderen het best mogelijke onderwijs verdienen, dat diezelfde maatschappij dan veel waardering heeft voor leraren. De werkelijkheid lijkt eerder tegenovergesteld te zijn daaraan. Als leraar sta je laag op de maatschappelijke ladder.

Belang van waardering

Is waardering dan wel zo belangrijk? Je dient waardering en voldoening toch uit jezelf te halen, en niet uit een ander? Als je zelf weet dat je hart op de goede plaats zit, en dat doet wat jij denkt dat goed is, dan is dat toch genoeg? Wanneer het je levensdoel is om kinderen vooruit te helpen, en je je daar helemaal voor inzet, dan maakt het toch niet uit wat de ouders van die kinderen en de rest van de maatschappij denken? Eigenlijk zou dat zo moeten zijn. Toch denk ik dat het heel menselijk is om af en toe te willen merken dat het gewaardeerd wordt wat je doet. Om maar te zwijgen van hoe onwenselijk het is om te merken dat veel mensen minachting hebben voor dat wat je doet.

Conclusie

Zoals gezegd kan ik het antwoord niet vinden op de vraag hoe de maatschappij tegelijkertijd veeleisend en laatdunkend kan zijn over het onderwijs. Dat gezegd hebbende weerhoudt dat mij er niet van om door te gaan. Want mijn hart gaat uit naar de kinderen, dus kan ik het toch niet laten.

Gepubliceerd op 9 september 2018