Vertrouwen

Op de pabo is ons iets geleerd over vertrouwen. Om precies te zijn over de invloed die je gedachten op je gedrag hebben, en op het gedrag van je leerlingen. Wanneer je denkt dat iets je gaat lukken, dan vergroot je daarmee de kans dat het je daadwerkelijk lukt. En wanneer je er vertrouwen in hebt dat een ander in staat zal zijn om iets te kunnen, vergroot je ook in dat geval de kans dat die ander dat voor elkaar zal krijgen. Vooral wanneer die ander je leerling is, en sterk beïnvloed wordt door hoe jij over hem of haar denkt. Dat merkt zo'n leerling namelijk aan je gezichtsuitdrukking, je intonatie, je lichaamshouding, en natuurlijk ook aan de woorden die je gebruikt.

Met het feit dat die gedachten zoveel invloed hebben op wat je doet heb ik, onbewust, als tiener al gespeeld. Op een dag bedacht ik mij, fietsend op één van de lange rechte stukken fietspad langs de weilanden van Waterland, hoe suf het zou zijn als ik zou vergeten mijn fiets tussen de lijntjes te houden, en in de berm zou belanden. En precies dat gebeurde, langzaam maar zeker ging mijn fiets onbedoeld steeds meer naar de kant, tot ik in de berm tot stilstand kwam. Dus wanneer je denkt aan wat er mis zou kunnen gaan, vergroot je de kans dat precies dat gebeurt waar je bang voor bent. Dit gaat dus ook op wanneer je over je kind of je leerling denkt aan wat er mis zou kunnen gaan. Met een basishouding van vertrouwen, zowel in jezelf als in anderen, vergroot je de kans op succes zowel voor jezelf als voor die anderen. Dit werkt ook nog eens besmettelijk, waardoor deze basishouding zich als een olievlek kan gaan verspreiden. Waar je mee omgaat word je mee besmet tenslotte.

Geloof

In mijn beleving lijken geloof en vertrouwen sterk op elkaar. De definities in de Van Dale ondersteunen die gedachte. Dit brengt mij op het geloof in zaken die geluk zouden brengen. Zoals een wensput, een klavertje vier, een vallende ster, maar ook de gedachte die mensen soms uitspreken dat hun sportteam altijd wint of hun presentatie altijd goed loopt wanneer ze een bepaald kledingstuk dragen. En in veel gevallen gaan dingen zowaar beter wanneer mensen geloven dat ze de uitkomst kunnen beïnvloeden door bijvoorbeeld een muntje in een wensput te gooien. In werkelijkheid stellen ze hun brein erop in dat het gaat lukken, waardoor dat brein op de achtergrond automatisch naar een manier zoekt om die kans zo groot mogelijk te maken, en dat ook uit zal voeren. Dit is vergelijkbaar met een boek dat ik gelezen heb, getiteld "Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel; fantaseer jezelf gelukkig". Daarin wordt aangeraden om de dingen die je wil bereiken in het leven zoveel mogelijk te visualiseren. In je gedachten te denken aan hoe het zou zijn wanneer je die doelen behaald hebt. Hoe dat er precies uit zou zien, wat je dan zou doen, wie daarbij betrokken zouden zijn, zoveel mogelijk details. Omdat ook in dat geval je hersens op de achtergrond wegen gaan zoeken om die fantasie-werkelijkheid tot actuele werkelijkheid te maken. En die wegen in veel gevallen vinden, waardoor je grote kans hebt die doelen daadwerkelijk te behalen. Ik heb ervaren dat dit zo werkt, en geloof hier daarom heilig in.

Visualiseren

Zo heb ik dit vooraf visualiseren van een positieve ervaring een serieuze kans gegeven in de nacht van dertien op veertien oktober 2016. Op veertien oktober zou ik namelijk voor het eerst van mijn leven voor de klas gaan staan op een basisschool, om mijn eerste gastles programmeren te geven. Dat vond ik enorm spannend, dus om mezelf te kalmeren lag ik vooraf in bed te bedenken hoe ik wilde dat het zou gaan. Dat heb ik mij met zoveel mogelijk details ingebeeld. Op de dag zelf gierden nog steeds de zenuwen door mijn lijf, tot het moment aanbrak dat ik daadwerkelijk voor de klas ging staan. Alle zenuwen waren verdwenen, en ik wist simpelweg gewoon wat mij te doen stond. Het liep in werkelijkheid net zo mooi als in mijn visualisatie, wellicht zelfs nog iets mooier. Ik ben mezelf dankbaar dat ik mezelf deze kans gegund heb. En uiteraard stichting CodeUur/FutureNL dat ze de gelegenheid hebben gegeven dit te doen, door gastdocenten en basisscholen aan elkaar te koppelen. Op dezelfde manier ben ik RobotWise dankbaar dat ik mee mag draaien in hun robot vakantiekampen voor kinderen van de basisschoolleeftijd.

Herwonnen vertrouwen

Toch lukt het mij niet altijd om dat vertrouwen vast te houden. In het afgelopen studiejaar zijn er momenten geweest dat ik dacht dat ik mezelf voor de gek had gehouden, dat het een belachelijk idee was geweest dat ik ooit leerkracht zou kunnen worden. Ondanks dat kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om te stoppen met de opleiding. Kennelijk zat er diep in mij nog een sprankje vertrouwen, waardoor ik toch de kracht vond om door te gaan. Daar ben ik mezelf erg dankbaar voor, want ik weet nu dat een toekomst als juf wel degelijk tot mijn opties behoort. Het mooiste is nog dat het eerste studiejaar de naam "opleidingsbekwaam" draagt. Met het halen van mijn propedeuse heb ik dus, vooral aan mijzelf, bewezen dat ik opleidingsbekwaam ben.

Gepubliceerd op 6 augustus 2018