Stapje terug

"Soms moet je gewoon een klein stukje achteruit in het leven, om vervolgens weer vooruit te komen.", zei Sinterklaas op zestien november, op weg naar zijn intocht met de stoomtrein die niet verder kon wegens een stootblok. Hij reed een stukje achteruit met de trein tot voorbij de laatst gepasseerde wissel, zette de wissel in de juiste richting, liet de trein weer vooruit rijden en alles kwam goed.

Dat raakte me, want na drie weken als kleuterjuf te hebben gewerkt, was de gedachte in mij opgekomen dat werk nog helemaal niet aan te kunnen. Een onwenselijke gedachte, want je moet toch vooruit in het leven en niet achteruit. Tenzij je slechts een klein stukje achteruit gaat en daardoor juist vooruit komt. Dus dank u Sinterklaasje, voor dit verlossende antwoord. Na toch nog een week stug door te zijn gegaan, kwamen er signalen vanuit de school dat mijn werk snel moest gaan verbeteren en hoeveel extra voorbereiding daarvoor nodig zou zijn. Nu ging er al zoveel van mijn tijd en energie naar die school dat ik niet meer aan mijn opleiding toekwam, ondanks slechts een aanstelling van vierentwintig uur per week te hebben. Het werd mij duidelijk dat ik mij had verkeken op de pittigheid van werken als vaste kleuterjuf. Het zou waarschijnlijk al veel gescheeld hebben als ik eerst een half jaar stage had gelopen in een kleuterklas. Want via RobotWise heb ik dan wel ervaring met kleuters, maar dat is toch echt andere koek. Dus leek het mij verstandig de school te informeren geen ruimte voor verbetering op korte termijn te zien, en aan te geven een stapje terug te willen gaan nemen: teruggaan naar losse invaldagen draaien op wisselende scholen en dan voorlopig niet bij kleutergroepen.

Verantwoordelijkheidsgevoel

Hierbij heb ik aangegeven mij verantwoordelijk te voelen voor het welzijn van de kinderen, en daarom aangeboden om door te gaan totdat de school een goede vaste vervanger had gevonden. Hiermee hoopte ik te voorkomen dat de kinderen een tijdlang bijna elke dag een andere invaller zouden zien. Daarnaast leek het mij netjes naar de school zelf om ze niet zomaar in de steek te laten. Hierdoor bleef ik nog twee weken en kon daardoor in ieder geval nog genieten van hoe "mijn" kinderen bij de komst van Sinterklaas op school een liedje zongen dat ze met veel plezier van mij hadden geleerd. Want ondanks dat veel dingen niet lekker liepen door mijn gebrek aan ervaring met kleuters, zijn er toch ook een hoop mooie momenten geweest. Momenten waardoor de gedachte in mij opkwam: "Dit is waarom ik hiervoor gekozen heb."

Dankbaar

De zes weken die ik als kleuterjuf heb mogen werken vormen een rijke en leerzame ervaring die me altijd bij zal blijven. Daar ben ik de school, de uitzendorganisatie en de kinderen zelf dankbaar voor. Daarnaast moet mij van het hart hoe lief en begripvol iedereen is geweest. Mijn ervaren duo, die de klas de andere twee dagen draaide, stelde zich heel toegankelijk op en ondersteunde mij waar ze kon. Zo ook de begeleider die regelmatig meekeek en daar verslagen over schreef. De directrice die meedacht over manieren om het toch te laten werken, en af en toe een hand op mijn schouder legde. Zo'n klein gebaar dat mij toch erg raakt. En het uitzendbureau dat ook in de klas kwam kijken en empathische gesprekken met mij voerde. Er zit duidelijk veel liefde in het onderwijs!

Gepubliceerd op 12 december 2019