Openheid

Carrieretransitie

Op dit moment maakt mijn carriere een interessante transitie door. Zo heb ik, op woensdag 25 september 2019, voor het eerst van mijn leven een hele dag zelfstandig voor de klas gestaan. En daar nog betaald voor gekregen ook. Dat was toch even heel wat anders dan toen ik, op maandag 28 januari 2019, een halve dag zelfstandig voor de klas mocht staan, op de laatste dag van een stageperiode van een half jaar. Ook al vond ik dat destijds wel een hele prestatie. Op de school waar ik vorige week woensdag voor het eerst inviel, kreeg ik aan het eind van de schooldag zowel van de kinderen als van de school de vraag of ik vaker wilde komen. Mijn antwoord was uiteraard dat ik dat met heel veel liefde en enthousiasme wilde doen! Inmiddels heb ik op die school drie dagen ingevallen in steeds dezelfde groep zeven. En heb ik ingevallen op een heel andere school in een groep vijf. Daar vormde de klas een grotere uitdaging voor mij, en is mij niet gevraagd of ik vaker wilde komen. Gelukkig heb ik ook met die klas een hoop mooie momenten beleefd op die dag, en tegelijkertijd veel geleerd van de wat lastigere momenten. Dat heeft mij er daarom niet van weerhouden om een belangrijke knoop door te hakken: afscheid gaan nemen van de werkgever waar ik sinds 1997 op kantoor werk, zodat ik mij volledig kan richten op het onderwijs.

Openheid

Mijn basishouding is al mijn hele leven een houding van openheid. Dat gezegd hebbende klap ik juist volledig dicht wanneer ik te kampen heb met een gebrek aan energie. Hierdoor lijkt het op dat moment voor de buitenwereld alsof ik een zeer gesloten persoon ben. Wanneer iemand uit die buitenwereld dat op zo'n moment tegen mij zegt, doet dat pijn. Juist omdat ik in de basis zo'n open persoon ben. Bij een gebrek aan energie kan ik het echter ook niet opbrengen om dat uit te leggen. Gelukkig begin ik steeds beter te begrijpen hoe ik echt goed voor mezelf kan zorgen. Hoe ik daarmee, onder andere, kan voorkomen dat mijn energiehuishouding in gevaar komt. Je bent natuurlijk nooit klaar, dus die illusie heb ik niet. Wel denk ik dat ik nu zo ver ben dat ik kan voorkomen dat ik onderuit ga. Omdat ik mijn grenzen nu echt goed kan aanvoelen en dus ook heel bewust ben van momenten waarop die grenzen worden benaderd of overschreden. Tegenwoordig pak ik mijn rust wanneer ik voel dat ik dat nodig heb. Soms moet ik dat uitstellen omdat de situatie dat opeist. In zo'n geval pak ik, zodra het mogelijk is, nog wat extra rust. Zodat ik steeds weer terug kan keren naar een neutraal energieniveau. Op die manier lukt het mij de laatste tijd goed om vast te houden aan mijn ware aard van openheid.

Populair

En dat is maar goed ook. Want een carrierewissel van ICT naar onderwijs moet je niet gaan proberen wanneer je niet in staat bent goed voor jezelf te zorgen. Wanneer je je eigen grenzen niet in acht kunt nemen. Dat kan ik nu wel, dus is nu het moment om door te zetten in die wissel. Om die reden heb ik de boodschap de wereld in gestuurd dat ik wil werken in het onderwijs, naast mijn opleiding aan de pabo. En een paar dagen later maakte ik die boodschap scherper, en gaf ik aan direct al als leerkracht aan de slag te willen gaan. Nou dat heb ik geweten. Dezelfde dag nog heeft de eerste schooldirecteur mij benaderd met het aanbod van een baan als leerkracht van een groep zeven. En daar stopte het niet. Er zijn inmiddels al zoveel schooldirecteuren die mij hebben benaderd met een aanbod, dat ik steeds kritischer word in mijn reacties daarop. Het lijkt er zowaar op dat ik populair ben. Dat is even wennen.

Kritiek

Niet iedereen is van mijn openheid gediend. Gelukkig zijn we allemaal anders, dus dat vind ik prima. En ik probeer daar rekening mee te houden wanneer ik met mensen in aanraking kom die niet goed om kunnen gaan met mijn openheid. Met wisselend succes overigens. Wanneer ik echt enthousiast ben, lukt het niet zo goed om mijn openheid in te dammen. Overigens is de kritiek op mijn openheid in sommige gevallen terecht. Er zijn dingen die je gewoon beter niet kunt zeggen in het openbaar, ook niet als het de waarheid is. Een mooie term daarvoor heb ik opgevangen in de boeken die Karin de Galan over het geven van trainingen schrijft. Deze term heb ik later teruggezien in de weblogartikelen die Marleen de Bruijn schriijft. Ik heb het over selectieve authenticiteit. In andere woorden gaat dat over zorgen dat de dingen die je zegt over jezelf waar zijn, waarbij je zorgt dat je niet meer vertelt dan nodig is. De vraag die je jezelf dan kunt stellen is of het delen van bepaalde informatie over jezelf een functie heeft in de situatie waarin je dat doet. Wanneer je lesgeeft kan het bijvoorbeeld wonderen doen voor de relatie wanneer je iets deelt over jezelf dat betrekking heeft op hetgeen je wilt leren aan je leerlingen of deelnemers. Als het niet functioneel is, kun je het in die situatie dus beter ook niet delen. Om terug te komen op de kritiek die ik soms krijg op mijn openheid: mij is daarbij vaak de vraag gesteld wat ik wil bereiken met hetgeen ik deel over mijzelf. Die vraag stel ik mijzelf daarom tegenwoordig regelmatig.

Wat wil ik nu bereiken met dit artikel dan?

Logischerwijs vraagt de lezer zich nu af wat ik dan wil bereiken met mijn openheid in dit artikel. Dat is eigenlijk vrij simpel: in mijn beleving is het zo dat als ik aan de wereld laat zien wie ik ben en hoe ik in elkaar zit, dat de wereld dan ook meer open gaat staan voor mijn levensdoelen. Zoals op dit moment het doel om leerkracht te worden. Dat doel heb ik al gedeeltelijk bereikt. Ik ben op dit moment tenslotte invalleerkracht, met nulurencontract en al. Tussendoel bereikt, op de naar de rest!

Gepubliceerd op 3 oktober 2019