Een nieuw begin

Een mooi thema voor mijn eerste artikel hier lijkt mij dat van het nieuwe begin. Zo heb ik vandaag dit weblog opgezet. In het afgelopen jaar heb ik regelmatig een nieuw begin meegemaakt. Zoals mijn start aan de pabo-opleiding in september 2017. Snel gevolgd door de start van mijn eerste stageperiode in een groep zeven. Alwaar ik direct vanaf het begin aangesproken werd als "juf Eveline", hetgeen ik lastig vond: ik ben natuurlijk pas echt juf wanneer ik mijn bachelor heb behaald. De juf bij wie ik stage liep snapte dit meteen, en zei bemoedigend: "Die titel heb je gewoon." Inmiddels heb ik ook mijn tweede stageperiode achter de rug, in een groep vier/vijf, en begin ik er langzaam een beetje aan te wennen om "juf Eveline" genoemd te worden. De afscheidsboekjes van die twee stageplekken staan vol lieve kinderuitspraken gericht aan "juf Eveline". Vandaar dat ik dit weblog nu toch zo genoemd heb.

Vakantiekamp

Dat was dus al drie keer een nieuw begin. Toch zijn er nog meer geweest, die ik in dit stuk niet eens allemaal zal noemen. Een recent mooi nieuw begin was het proefdraaien in een robot vakantiekamp voor kinderen van vijf tot twaalf jaar oud. Dat vond vorige week maandag en dinsdag plaats. Gevolgd door betaald meedraaien op afgelopen vrijdag. Zomervakantie en toch les mogen geven aan kinderen, wat een kadootje! Als bonus waren het erg enthousiaste kinderen. Dat is niet zo gek, ze zullen er zelf voor gekozen hebben om op robotkamp te gaan. Een andere mooie bijkomstigheid is het feit dat de technische kennis die ik meeneem uit mijn huidige werk goed van pas komt op dat robotkamp. Ik werk namelijk sinds 1997 in de IT. De vierjarige pabo-opleiding ben ik er in deeltijd naast gaan doen. De aanleiding voor deze overstap is vrijwilligerswerk geweest, waarbij ik via een stichting zo'n veertien keer programmeerlessen heb gegeven aan groepen zeven en acht van diverse basisscholen. Daarnaast geef ik sinds 2014 af en toe trainingen op mijn werk, waarbij ik ook voor groepen sta. Dat zijn dan groepen volwassenen. Een van de grote verschillen tussen lesgeven aan groepen volwassenen en lesgeven aan groepen kinderen, is dat kinderen zo mooi open en direct zijn. Bij kinderen weet je meteen waar je aan toe bent, en dat blijk ik als zeer aangenaam te ervaren.

Propedeuse

Inmiddels heb ik mijn propedeuse behaald. Dat is zelfs in één keer zonder herkansingen gelukt, hetgeen ik nooit voor mogelijk had gehouden. Nu kan ik haast niet wachten op het volgende nieuwe begin: mijn stage in groep drie, op de school waar ik in 2016 voor het eerst van mijn leven voor de klas stond bij het geven van een programmeerles aan groep acht, als gastdocente. Ook toen en daar zeiden de kinderen al "juf" tegen mij, hetgeen ik niet verwacht had maar wel erg leuk vond. Waarschijnlijk zal ik dat altijd leuk blijven vinden. Mijn moeder heeft veertig jaar in het onderwijs gezeten, en heeft het tot aan haar pensioen leuk gevonden om juf genoemd te worden. Het is toch een soort status, iets bijzonders.

De pabo

In mijn beleving is het niet niets, zo'n eerste jaar op de pabo. Zeker wanneer je dat in deeltijd doet. Buiten het feit dat je naast je werk nog een stagedag, een collegedag en een college-avond hebt, verandert je leven ook op andere fronten ingrijpend. De cultuur en sfeer op de pabo en op stagescholen is, op zijn zachtst gezegd, een beetje anders dan die in het bedrijfsleven. Een kwestie van wennen. Daarnaast vond ik het al vanaf het begin heel fijn om te merken hoe pabo-studenten en leerkrachten met elkaar omgaan. Empathisch, opbouwend, helpend. Wanneer je iets niet meteen helemaal goed doet, krijg je tips hoe het beter kan, op een uitnodigende toon. En je krijgt complimenten voor de dingen die al goed gaan. Ditzelfde heb ik ervaren op de dagen dat ik meedraaide in het robot vakantiekamp. Geen wonder, want zij beschouwen zichzelf als een onderwijs-tak.

Gepubliceerd op 31 juli 2018