Doelen

Net zoals bij de meeste mensen het geval is, is het voor mij makkelijk om bij anderen vooral te zien wat ze al bereikt hebben, wat er al goed gaat. En wat moeilijker om dat bij mezelf te zien. Doordat we in een prestatiegerichte maatschappij leven, hebben we bijna allemaal sterk de neiging vooral de focus te leggen op de doelen die nog niet behaald zijn. Terwijl je er logischerwijs een stuk gelukkiger van wordt wanneer je je juist richt op wat je al wel bereikt hebt en wat er al wel goed gaat. Dat het moeilijker is om zo over jezelf te denken, betekent dat je er meer moeite voor moet doen. En alles dat de moeite waard is, kost moeite. Dus gewoon doen!

Mijn doelen

In de loop der jaren heeft er, hoe kan het ook anders, ontwikkeling gezeten in mijn doelen. Er zijn doelen bijgekomen en er is een prioriteitsverschuiving ontstaan tussen de doelen onderling. Daarnaast zijn mijn wensen rondom de invulling van die doelen veranderd.

Het doel waarmee ik in september 2017 aan de pabo ben begonnen, en dat overeind blijft staan, is dat ik gediplomeerd leerkracht wil worden met een eigen jaargroep, zodat ik daar een band mee op kan bouwen. Dat is mijn droom en daar ga ik voor. Dit doel had zich voor die tijd al gevormd, doordat ik vanaf oktober 2016 voor de klas had gestaan als gastdocent bij het geven van programmeerlessen op basisscholen via stichting CodeUur/FutureNL. Mijn grote doel is nog niet bereikt, maar ik kan een onderverdeling maken in tussendoelen, waarvan ik een aantal wel degelijk bereikt heb.

Een doel dat erbij is gekomen, is zo groot dat ik het mijn missie ben gaan noemen. Hierbij gaat het erom dat ik wil dat kinderen die anders zijn dan de meesten, ook alle kansen krijgen om te slagen in het leven. Ik voel een sterke verbinding met die kinderen, doordat ik zelf anders ben dan de meesten. Want ik ben hoogbegaafd, heb een autismespectrumkwaliteit en een licht motorische stoornis en ik ben transgender. Op kleine schaal bereik ik elke dag kleine stukjes van dit doel door er te zijn voor de anders-dan-anders-kinderen die ik tegenkom in mijn werk als onderwijsassistent en invalleerkracht. Op grotere schaal denk ik, samen met steeds meer anderen met vergelijkbare doelen, na over oplossingen. Dat we elkaar daarin gevonden hebben is al heel wat en reken ik dus ook als voortgang.

Gezamenlijk doel: aandacht voor anders-zijn

De wens voor meer aandacht voor kinderen die anders zijn, leeft al langere tijd bij veel mensen. En ook daarbij kun je kijken naar wat hierin nog niet is bereikt, en dat is veel. Tegelijkertijd kun je kijken naar wat hierin al wel is bereikt, en dat is ook heel veel. Zo zetten steeds meer scholen zich in voor het kunnen bieden van een onderwijsaanbod dat beter past bij de onderwijsbehoefte van, bijvoorbeeld, hoogbegaafde kinderen. Logischerwijs boekt de ene school daar meer voortgang in dan de andere, maar je ziet dat ze allemaal hun best doen. Omdat de meeste mensen die in het onderwijs werken, hart hebben voor kinderen en ze willen dat elk kind zich gelukkig voelt op school en dat elk kind het beste kan maken van haar of zijn leven. Terwijl ik dit schrijf springen de tranen in mijn ogen, omdat dit mij heel diep raakt.

Conclusie

Zowel ten aanzien van mijn eigen doelen als ten aanzien van doelen die de meeste onderwijsprofessionals delen, is er sprake van voortgang en is er al heel veel bereikt. Dit geeft mij, en ongetwijfeld velen met mij, de kracht en de inspiratie om verdere voortgang te boeken. En om, ter ondersteuning daarvan, de doelen en tussendoelen te blijven evalueren en, waar nodig, te herformuleren. Essentieel daarbij is: blijf de focus houden op de bestemming, en geniet intussen van het uitzicht tijdens de reis daarheen.

Gepubliceerd op 18 november 2021