Dat is nou echt mijn kopje thee

De titel van dit artikel heb ik ontleend aan de, in mijn ogen, mooie Engelse uitdrukking "that's my cup of tea". Hiermee drukken de Engelsen uit dat ze net zo gecharmeerd zijn van iets, als dat ze dat zijn van hun kop thee. En gezien de Britse voorliefde voor thee, zegt dat een hoop. Laat ik nu opgevoed zijn door een man met een voorliefde voor alles dat met Engeland te maken heeft, waarbij ook de thee er bij wijze van spreken met de paplepel ingegoten werd. Ik houd ook erg van thee, en zeg daarom vaak dat iets waar ik erg van houd, echt mijn kopje thee is.

Mede om die reden geven mensen mij wel eens een nieuwe theekop. De twee theekoppen in bovenstaande foto zijn daar voorbeelden van. En de tekst die erop staat, ja, dat is nou echt mijn kopje thee!

Lesgeven

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik een voorliefde heb voor lesgeven in het algemeen. Of dat nou is als leerkracht op een basisschool of als trainer in een ICT-bedrijf of als groepsleidster op een robot vakantiekamp voor kinderen, dat maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Niet dat ik wil zeggen dat het allemaal hetzelfde is, integendeel. Ondanks de vele parallellen die ik zie, zie ik ook belangrijke verschillen. En dat maakt het juist weer interessant. Hierdoor ontstaat in mij meer en meer het idee dat ik misschien helemaal niet hoef te kiezen. Mijn hele leven zeg ik al tegen mensen dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten. Dat zou hier ook heel goed het geval kunnen zijn. Want ook al gaat mijn hart uit naar de kinderen die ik tegenkom bij het lesgeven op de basisschool en op de robot vakantiekampen, mijn hart gaat net zo goed uit naar de volwassen deelnemers aan de ICT-trainingen die ik op mijn werk geef. En daarom mag ik mijzelf gelukkig prijzen dat mijn lieve vrienden mij deze twee theekoppen cadeau hebben gedaan. Echt mijn kopjes thee!

Vallen en opstaan

Vanwege bovenstaand verhaal heb ik besloten om verder te gaan met mijn pabo-opleiding, en tegelijkertijd te investeren in mijn ontwikkeling als ICT-trainer. Was ik dan gestopt met de pabo? Jazeker. Dat is halverwege vorig schooljaar gebeurd. De aanleiding hiervoor was dat er aan het begin van het schooljaar een aantal dingen mis is gegaan. Op het moment dat het misging zocht ik de oorzaken daarvan vooral buiten mijzelf. Bijvoorbeeld bij de opleiding die plotseling een compleet ander curriculum ging hanteren, dat voor mij onnavolgbaar was. Of het feit dat de leerkracht bij wie ik stage liep mij weg had gestuurd van stage en niet meer met mij verder wilde. Hetgeen ik op dat moment ontzettend onrechtvaardig vond. Nu denk ik daar anders over. De opleiding was inderdaad overgegaan op een nieuw curriculum, en zoals we allemaal weten kan verandering leiden tot groeipijnen. Maar verandering is wel een voorwaarde voor groei, dus het is goed dat ook die opleiding niet stilstond en zichzelf doorontwikkelde. Daarnaast heeft een aantal sleutelfiguren in de organisatie mij bijgestaan op een manier waar ik nog steeds dankbaar voor ben. Daarom heb ik de decaan recent een mail gestuurd om haar te bedanken voor de inzichten die ze mij gegeven heeft.

En ook die leerkracht die mij wegstuurde kan ik nu dankbaar zijn. Omdat zij heel erg duidelijk uiteen heeft gezet waarom het voor haar een te grote belasting vormde om mij er op dat moment bij te hebben. Hierbij heeft ze een feitelijke beschrijving gegeven van haar waarnemingen, zonder daar kwetsende woorden bij te gebruiken. Dat kan ik nu respecteren. Op het moment zelf was ik vooral geschokt en verontwaardigd, hetgeen ook niet heel vreemd is. Ze zei ook iets dat mij wel pijn deed, ook al snap ik heel goed waarom ze het zo zag: ze zei dat ik nul zelfreflectie had. En op dat moment was dat gewoon waar. Ik had mijzelf veel te dun verspreid over alle dingen die ik deed: mijn werk bij XS4ALL, mijn opleiding aan de pabo, de bijbehorende stage, zo af en toe een gastles programmeren op basisscholen via CodeUur en dan ook nog eens maar liefst twee groepen met wie ik naschoolse activiteiten deed voor RobotWise. Hierdoor was simpelweg alle energie op, en had ik inderdaad ook geen energie meer over voor zelfreflectie. Vandaar dat die leerkracht bij wie ik stage liep dat toen en daar ook niet van mij heeft gezien. Daarom ben ik haar nu dankbaar dat zij zo ontzettend duidelijk heeft aangegeven hoe zij mij ervaarde, wat mijn energieloosheid van dat moment voor effect had op mijn functioneren op dat moment. Een zeer duidelijk signaal dat er iets moest veranderen.

Omdat ik het op dat moment niet kon accepteren heb ik destijds wel, met hulp van de pabo, een nieuwe stageplaats gevonden en daar die stage ook netjes afgerond. Met gehaald stage-assessment en al. Hierbij denk ik dat het veel geholpen heeft dat ik bij de aanvang van die stage open was over wat er mis was gegaan op de vorige stageplaats en wat ik nodig had om te kunnen functioneren op dat moment. Dat werd goed ontvangen en ik kreeg zelfs ondersteuning vanuit die basisschool tijdens mijn stage daar. Diezelfde ondersteuning zou ik mogelijk ook gehad hebben op de school die mij wegstuurde, als ik vanaf het begin open en eerlijk was geweest, vooral naar mijzelf toe.

Wederom een nieuw begin

Ondanks dat ik toch een succesvolle stage had gehad op die andere basisschool in de eerste heflt van vorig schooljaar, ben ik kort daarna toch gestopt met de opleiding. Dit omdat ik, in mijn ogen, een te grote achterstand had opgelopen met werk dat ik moest inleveren bij de pabo met betrekking tot die stage. Mijn energieniveau was nog steeds erg laag, en ik zag het op dat moment niet meer gebeuren dat ik die achterstand nog in zou halen. Achteraf heb ik hier spijt van, want de opleiding gaf aan dat ik nog alle ruimte had om dat wel in te halen. Een van mijn nieuwe voornemens is nu dat ik vooral door wil gaan. Ook als het moeilijk wordt, ook als het even flink tegen zit. Want dat hoort er nou eenmaal bij. Daarom begin ik aanstaande maandag opnieuw aan de pabo. Aangezien ik mijn propedeuse heb gehaald, en in het tweede studiejaar ook studiepunten heb gehaald, onder andere voor alle tentamens van dat eerste half jaar, stroom ik in het tweede studiejaar in aan een andere pabo, en krijg ik direct een aantal vrijstellingen. Op deze manier moet het voor mij heel behapbaar zijn. Daarnaast ga ik nu al verstandiger om met mijn energie: voorheen nam ik nooit vrij van mijn werk, maar liet ik mij mijn niet opgenomen vakantiedagen uitbetalen. Nu ga ik ze gewoon elk jaar allemaal benutten om mijn rust te pakken. En bij RobotWise heb ik aangegeven dat ik met veel liefde af en toe wil werken op een vakantiekamp of andere losse evenementen, maar niet meer vast wil zitten aan lessenseries via wekelijkse naschoolse activiteiten, laat staan aan twee groepen tegelijk. Ik heb nu een heel goed gevoel over de haalbaarheid van in ieder geval het tweede studiejaar aan mijn nieuwe pabo, en mijn verwachting is dat ik de daarop volgende twee studiejaren ook goed door zal komen en mijn akte in de wacht zal slepen. Gediplomeerd juf worden, dat is nou echt mijn kopje thee. En niet per definitie mijn enige kopje thee!

Gepubliceerd op 28 augustus 2019